ناتالي گوله سناتور و رييس اسبق گروه دوستي فرانسه- كشورهاي خليج فارس

PartagerTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone

در اين «خاورميانه بغرنج» رييس جمهور آقاي مكرون به يك پيروزي سياسي براي فرانسه دست يافته است.

از زمان به قدرت رسيدن، به ويژه هفته‌هاي اخير توأم با بحران، بحران‌هاي خاورميانه، به نظر من رييس جمهور به يك سياست عاري از خطا دست يافته است. در اين راه پُر مخاطره، همراه با دوستان دروغين و خائنان راستين ،«خاورميانه بغرنج» ديگر آن جمله معروف ژنرال دوگل نيست، بلكه يك واقعيت است. در اين منطقه جغرافيايي كه هنوز از مردم‌سالاري خبري نيست، ائتلاف‌ها يك شبه شكل‌ می گيرد و يكباره به هم مي‌خورد و دوستان ديروز به دشمنان امروز بدل مي‌شوند. به عبارت ديگر، ائتلاف‌ها و سياست‌ها در يك كلام امر شاهزاده است. در این اوضاعي كه تنش شديدي بين ايران و همسايگانش جاري است و در حالي كه سياست ترامپ تا اين حد غيرقابل پيش‌بيني نبوده، هر چند كه رفته رفته روشن شده است كه تمايلي به رويارويي نظامي با ايران ندارد، مكرون سخنگوي سياست ميانجيگرانه فرانسه شده است.

فرانسه به استقلال سياسي خود پايبند است، ولي در وراي اين كلمات، چيزي كه شگفت‌انگيز است، كنشگري به موقع عمل رييس جمهور است. سفر چند ساعته او به عربستان سعودي بدون ترديد فرصتي براي برون رفت از بحران تشكيلاتي در لبنان فراهم كرد. فراموش نبايد كرد كه بحران نهادها در لبنان، ماهيتاً به گونه‌اي است كه غرايز گروه طلبي و هميشه هيجاني را بيدار مي‌كند و اين خود فرصتي براي كشورهاي همسايه است كه زمينه نفوذ خود را توسعه دهند. من يقين دارم كه مداخله آقاي مكرون از بدتر شدن و لغزش كنترل‌ناپذير وضع ثبات لبنان و ناآرامي در منطقه جلوگيري كرد. در اين اقدام، رييس جمهور بدون شك بر خلاف اميال جنگ‌طلبانه بعضي كشورها رفتار كرد و وضع موجود را تضمين نمود، چيزي كه در اين منطقه كه مستعد شعله‌ور شدن هست، خود يك پيروزي محسوب مي‌شود.

سفر به ابوظبي براي افتتاح موزه لوور و گفت و گوهاي سياسي، سپس بازديد كوتاه از قطر به نشانه اين كه فرانسه در موضوع اختلاف اين كشور با همسايگان عضو شوراي همكاري كشورهاي خليج فارس بي‌طرف است، حاكي از آن است كه فرانسه هم‌پيمان با اين كشورها است، نه گروگان و نه بدهكار به آن‌ها!

هم زمان با اظهارات رييس جمهور آمريكا آقاي ترامپ، براي آن كه نداي مسووليت‌پذيري را در پاسخ به اظهارات او مبني بر انتقال سفارت آمريكا به اورشليم به گوش او برساند، آقاي مكرون نخست وزير اسراييل را به حضور پذيرفت و موضع فرانسه و حمايت اين كشور از راه‌حل دو كشور و اين كه نخست وزير اسراييل بايد «بخت صلح» را بيازمايد، اعلام كرد.

در تمام منطقه خاورميانه و نزديك، فرانسه حضور خود را با جديت و هوشمندي يادآوري كرد و بار ديگر اين كنشگري كه به بركت توانايي تحليل درست رييس جمهور به دست آمد، موثر بود.

عمل بهتر از آشوب‌طلبي است.

اين رفتار وجه تمايز كشور فرانسه با هم‌پيمان خود آمريكا است كه تاكنون چهره‌اي مذبذب، ناپايدار، خام دست و شاخ شكسته از خود به دنيا نشان داده است.

رييس جمهور مكرون بار ديگر فرصتي براي مبازره‌طلبي پيدا نموده است، آن هم سفر به ايران است. اين سفر تعيين‌كننده است. رييس جمهور بايد خود واقعيت اين كشور را كه مخاطبان اخيرش تمام بدي‌ها را به او نسبت مي‌دهند، دريابد. او خود بايد بدون ساده‌نگري در خصوص واقعيت كشوري كه تنها دولت- ملت در منطقه است، قضاوت كند. او خود بايد درباره اراده ايرانيان به رعايت يا عدم رعايت توافقنامه هسته‌اي كه اروپا حامي آن است، داوري كند.

سعودي‌هاي هم‌پيمان ما توانايي فهم اين موضوع را دارند كه فرانسه يك سياست مستقل و مقتدر دارد و با همه حاضر به گفت و گو است.

در اين زمان كه محور مسكو- تهران- آنكارا كه هرگز به قدرت امروز نبود، فرانسه نبايد اين قرار را از دست بدهد. اگر امروز ما مي‌توانيم نیروهاي خود را از سوريه بيرون ببريم، نبايد فراموش كنيم كه اين پيروزي را مديون چه كساني هستيم. البته بمباران‌هاي هوايي نيروهاي ائتلاف تعيين‌كننده بود، ليكن سهم نيروهاي زميني كرد و ايراني ضروري مي‌نمود.

نمايش‌هاي رنج‌آور مقامات آمريكايي براي نشان دادن نقش ايران در كشمكش‌هاي منطقه‌اي طعم و بوي خاطره تلخ مداخله بوش در عراق سال 2003 را دارد.

فرانسة امانوئل مكرون بيشتر از دوران ژاك شيراك حاضر نيست فريب دروغ‌هاي ساختگي را بخورد. تجربه پيامدهاي حمله به عراق ما را به تامل وا مي‌دارد، ليكن موضع ما يعني فرانسه به همان نسبت كه رييس جمهورش در همه زمينه‌ها حضور دارد، گران‌سنگ است.

ترديدي نيست كه ايران سياست نفوذ از طريق پيروانش را دنبال مي‌كند. ولي اين اقدام نه كمتر و نه بيشتر از اقدام ساير كشورها نظير عربستان سعودي كه با ديپلماسي مذهبي كه اخيراً از آن چشم پوشيده يا قطر كه از حاميان تاريخي اخوان المسلمين به شمار مي‌رود، قابل مقايسه است. در هر حال، جنگ نيابتي يكي از سنت‌هاي منطقه است.

درباره تمام اين مسايل اساسي مربوط به صلح و ثبات منطقه و جهان، رييس جمهور مكرون بايد شخصاً با همتاي خود آقاي روحاني گفت و گو كند. سفر رييس جمهور به ايران، بدون شك مرحله‌اي بسيار مهم در 2018 براي سرانجام رساندن دو 110 متر با مانع يك ديپلماسي نمونه با حفظ تعادل است.

PartagerTweet about this on TwitterShare on Google+Share on FacebookEmail this to someone